WK skyrunning 2026 voor masters

Het WK Skyrunning Masters 2026 werd dit jaar uitzonderlijk over twee wedstrijden gespreid. De disciplines Vertical en Sky vonden begin juli plaats tijdens de legendarische ASICS Pierra Menta Été in Arêches-Beaufort (Frankrijk), terwijl de SkyUltra begin oktober werd afgewerkt tijdens de beruchte Pisão Extreme in de Portugese Serra da Arada. Beide wedstrijden staan bekend  om hun uitzonderlijk technische karakter.

Pierra Menta Été: Vertical en Skyrace#pierra-menta-ete-vertical-en-skyrace

Charlotte Cotton beet de spits af tijdens de vertical: een loodzware beproeving van 3,6 kilometer met maar liefst 850 hoogtemeters. Haar ijzersterke klim leverde haar een fantastische gouden medaille op in de F45-categorie!

Daarna was het de beurt aan Maarten Paulissen en Ann Andries om de Belgische driekleur te verdedigen in de skyrace. Het legendarische decor van de Grand Mont lag op hen te wachten voor een tocht die oorspronkelijk 28 kilometer en 2.600 hoogtemeters zou tellen. Vanwege de hevige sneeuwval moest de organisatie het parcours op het laatste moment inkorten, maar dat maakte de uitdaging er zeker niet minder om. De passages over de vlijmscherpe graten waren zo spectaculair dat een helm, klimgordel en via ferrata-set verplicht waren – een absolute primeur voor de Masters Championships.

Die technische passages zorgden vooraf voor de nodige gezonde spanning. "Bij zulke diepe afgronden krijg ik toch een klein hartje", bekent Ann achteraf. "Gelukkig wilde Maarten de dag voordien mee op verkenning. We namen meteen de lift naar boven, maar de passages bleken veel verder te liggen dan gedacht en de veiligheidstouwen hingen er nog niet eens. Onverrichter zake terugkeren dus! Alsof dat nog niet genoeg was, misten we ook de laatste lift naar beneden. Resultaat: we moesten noodgedwongen 1.500 hoogtemeters te voet afdalen in een sukkeldrafje. Dat voelden we de dag nadien natuurlijk flink in de benen."

Ondanks de vermoeide spieren stonden beide atleten gemotiveerd aan de start. Ann hield haar hoofd koel op de gevaarlijke stroken: "Ik overleefde de technische stukken gelukkig goed, al zorgde mijn voorzichtige tempo soms voor wat frustratie bij de lopers achter me. Eenmaal voorbij het zwaarste punt kon ik op de laatste lange afdaling heerlijk vlammen. Tot ik plots uit de bocht vloog en met een stevige kuitkramp in de struiken belandde! Na even bekomen en stretchen kon ik gelukkig weer verder."

Maarten bewees ondertussen dat hij een geboren klimmer en daler is. Met een indrukwekkende vaart knalde hij in minder dan vier uur over de finish, wat hem een knappe 13de plaats in zijn leeftijdscategorie opleverde. Voor Ann, die normaal zweert bij de echt lange ultra-afstanden, was dit haar vuurdoop in een echte skyrace. Ze overtrof al haar eigen verwachtingen en bekroonde haar debuut met een schitterende bronzen medaille in de F50-categorie!

Pisão Extreme: een dag vol klimmen, klauteren en karakter#pisao-extreme-een-dag-vol-klimmen-klauteren-en-karakter

Drie maanden later verhuisde het kampioenschap naar Portugal voor de SkyUltra-discipline. Met vier Belgische atleten aan de start was de delegatie sterker vertegenwoordigd dan in Frankrijk.

De naam Pisão Extreme bleek allesbehalve overdreven. Het parcours was aangekondigd als 65 km met 6500 positieve hoogtemeters en loopt door het ruige terrein van de Serra da Arada, één van de meest technische skyrunninggebieden van Portugal. De organisatie omschrijft de wedstrijd zelf als een van de zwaarste en meest technische skyrunningraces van het land.

Tijdens de verkenning van de eerste kilometers, de dag voordien, werd ons meteen duidelijk wat ons te wachten stond: eindeloze beklimmingen, veel klauterwerk, regelmatig weg van bestaande paden. Enige basiswiskunde leerde ons ook dat we gemiddeld die dag zouden stijgen aan een hellingspercentage van 20%. Het beloofde een lange dag te worden. Gelukkig werd de voorbereiding minutieus aangepakt. Samen met coach Aron Verhaeghe werd vooraf overlegd over de voedings-, hydratatie- en wedstrijdstrategie. Dit bleek ook nodig, want tijdens de verkenning vloeide het zweet al rijkelijk.

Tijdens de race zorgde het ruige Portugese landschap voor het nodige avontuur. Ann moest zich op een bepaald moment letterlijk een weg banen tussen, over en onder de lokale berggeiten. Wanneer door de dichte begroeiing en de vele rotsen de weg niet meer te zien was, boden de gigantische windmolens op de bergkammen redding; hun monotone gezoem en silhouetten dienden als de ideale richtingaanwijzers om de lons te gidsen.

Na meer dan 12 uur bolden alle Belgische atleten over de finishlijn: behouden, maar vol schrammen en met schoenzolen waar nog weinig van overbleef na dit avontuur. Maar wat voor prestaties leverden onze Belgische masters:

Sam Van Neck, die pas op het nippertje hersteld was van een enkelblessure opgelopen op het Belgisch Kampioenschap Skyrunning, leverde een indrukwekkende prestatie af met een 4de plaats bij de M40. Met dank aan Lander: diens strakke tape-skills zorgden ervoor dat Sams enkel de hele dag perfect stabiel bleef tijdens het zware klauterwerk.

Maarten Paulissen bevestigde opnieuw zijn sterke vorm en behaalde de 5de plaats bij de M40. En dat in zijn tweede SkyUltra ooit! Het leverde hem naast een topnotering meteen ook zijn allereerste blauwe teennagel op.

Lander Debrabandere schoot snel uit de startblokken en nestelde zich dankzij een sterke, technische afdaling meteen in de top 30. Op kilometer 15 sloeg het noodlot echter bijna toe toen hij struikelde en zijn knie hard tegen de scherpe rotsen stootte. Gedwongen om gas terug te nemen, schakelde hij mentaal over op 'ultra-mode': alles draaide vanaf nu om focus, tempo behouden en extreem geconcentreerd afdalen. Hij moest het opnemen tegen bijzonder sterke concurrentie in de categorie M50 en finishte knap als 9de.

Bij de vrouwen kroonde Ann Andries zich tot wereldkampioene F50 en bracht goud mee naar België na een zeer sterke race, ondanks een ontwrichte vinger onderweg.

Trots op een ijzersterk Belgisch team!#trots-op-een-ijzersterk-belgisch-team

Misschien nog indrukwekkender dan de individuele resultaten was het teamresultaat: op een wedstrijd waar slechts 86 lopers de finish bereikten en 64 deelnemers moesten opgeven, slaagde het volledige Belgische team erin de eindmeet te halen. Dat zegt alles over de voorbereiding, de onvoorwaardelijke teamgeest en het doorzettingsvermogen van onze Belgische masters.

Met twee wereldtitels, een bronzen medaille, meerdere top 10-plaatsen en alle atleten die de finish bereikten mag de Belgische Skyrunning-community met recht en reden trots terugblikken op het WK Masters 2026!

​