WK skyrunning 2026 in La Gomera

Na mijn selectie voor het WK kreeg ik last van een blessure aan de voet waardoor ik hem niet goed kon belasten. Het KBF team bleef er in geloven en door een intensieve begeleiding van coach Aron heb ik me wonderwel goed kunnen voorbereiden op de race zonder mijn voet nog meer te belasten. Hij liet me zien wat wel kon en niet wat niet kon.

Met wat stress om tussen de toppers van de wereld te staan stond ik aan de start. Ik wou bewijzen dat het niet onverdiend was dat ik hier mocht zijn.

Alles was perfect op voorhand geregeld en de coach wou ons zo fris mogelijk laten starten. Hij haalde de Bib nummers op, luisterde naar de briefings, maakt een verkenning van de eerste 20kilometer van het parcours en kwam ons achteraf briefen.

Het enige wat wij mochten doen was ons voorbereiden opnonze race, onze bevoorradingspunten overlopen wat onze wensen waren op dat moment, gelletjes, salt tabs, wat er of ijs in de nek. De rest van de dag hebben we gevuld met rijst en pasta eten. Nog een stukje loslopen of een deel van het parcours verkennen en al onze kennis delen met elkaar om elkaar te helpen. De sfeer was positief en motiverend. Iedereen was hier met hetzelfde doel. Na maanden voorbereiding hier het beste van zichzelf tonen.

Het was fantastisch om op La Gomera mee te mogen doen met de sky ultra race. De sfeer op het eiland is gastvrij en warm (letterlijk en figuurlijk)

De ultra startte in lichte regen, maar nat werden we toch door het vochtig klimaat om na de middag op te drogen door de warmte.

Met ons team hebben we op voorhand de strategie voor de bevoorrading besproken. Daardoor moest ik niet al mijn gelletjes meesleuren, maar kon ik ze verdelen over verschillende posten en ook de wissel van softflasks verliep zeer vlot. Dat scheelde zeker enkele minuten.

Onderweg heb ik een tak in mijn oog gehad, maar door de adrenaline had ik hier amper last van en kon ik goed lopen.

Het motiveerde dat de finish aan de zee is, dus in de warmte kon ik de hele tijd aan een plons in het water denken.

Ik vond de race heel gevarieerd en eens wat anders dan de Alpen. Ik ben zeer blij dat ik dit mocht delen met ons Belgisch team.

De ultra lopers hebben de skyrunners gecrewd. Dit was op zich ook nog stresserend omdat het tempo hier veel hoger ligt en ik besefte wat een meerwaarde het is om hulp te krijgen tijdens de bevoorrading. De eersten op het parcours kwamen met een grote snelheid voorbij gelopen en namen de gelletjes en softflasks al lopend aan. Aron zei dat we rust moesten uitstralen. Iets waar hij meester in was, maar wij nog wat gestresseerd in waren. De sfeer op de bevoorradingspost zat heel goed. We kregen broodjes met geitenkaas aangeboden en alcoholvrij bier geserveerd op een stuk afval. Tussen het crewen door werd de polonaise ingezet.

Ze zeggen dat lopen een individuele sport is, maar dit WK voelde als een teamsport.

Zo dankbaar om in dit fantastisch team te zitten en op naar een volgend seizoen om ons beste beentje voor te zetten.

Ik kreeg begin dit jaar te horen dat ik naar het WK Skyrunning mocht, en pas aangekomen in La Gomera zelf begon het echt te landen. We werden meteen goed opgevangen — een fijne accommodatie, alles netjes geregeld. Aron ging mee als begeleiding, zelf een immens sterke trailloper, wat veel rust gaf. Maar het meest bepalend was de groep. Iedereen vond meteen zijn plek bij elkaar, en dag na dag samen naar de wedstrijden toeleven gaf het geheel iets warms.

Ik liep de vertical en de sky race, allebei op een niveau dat nieuw voor mij was. Bij de vertical had ik wat schrik van het technische single track dat vroeg in de wedstrijd kwam, dus ik vertrok stevig en zat al snel bij de voorste groep. In de finale ging ik misschien net iets te gretig door, en iviel net uit de top twintig — eenentwintigste. Maar toen ik zag wie er net voor en net achter mij liep, voelde dat als een mooi resultaat. Het ganse team stond langs het parcours te supporteren, en dat gaf een fijne start van drie dagen waarin iedereen er voor elkaar was.

Elke wedstrijd zaten we samen: briefings, plannen maken, bespreken hoe ieder het zou aanpakken. Voor de Sky Ultra hielpen we mee bij de bevoorrading — lopers zien passeren, snel iets aanreiken, en zien hoe elk zijn eigen race liep. Allemaal mooie momenten.

Zondag was mijn Skyrace. Aron leidde de briefing, segment per segment, tot in de details, zodat ik exact wist hoeveel tijd elk stuk zou vragen en mijn voeding en drank daarop kon afstemmen. De dag ervoor hadden we alles al doorgesproken met de crew: pet of niet, ijs, water, in de nek of op het hoofd, welk bidonnetje. Nooit eerder ben ik zo voorbereid aan een wedstrijd begonnen.

Deze keer vertrok ik zonder mezelf op te blazen, zocht mijn eigen tempo, en schoof geleidelijk op in het veld — die laatste klim wist ik immers dat het pittig en warm zou worden. Elke bevoorrading nam ik alles al lopend aan van de crew, en het liep perfect.

Het resultaat: vijftiende, op dit niveau, tussen al die landen en teams. Ik heb mezelf ver overtroffen — mijn beste wedstrijd tot nu toe, en dat net daar, in die sfeer, met het Belgisch team rond me. Een mooie ervaring, en vooral één die motiveert voor wat nog kan komen in de toekomst.

Wat een weekend. Wat een ervaring!

Op het programma: VK, ULTRASKY en SKYRACE. Drie dagen vol spanning, afzien, plezier en vooral een fantastische teamsfeer.

Dag 1 begon met de openingsceremonie op het prachtige eiland La Gomera. Daar stonden we dan, als klein Belgisch landje tussen al die internationale toppers. De sfeer zat meteen goed en al snel werd duidelijk wat voor een geweldige groep we samen waren.

Na een nachtje slapen was het tijd voor de VK. 950 hoogtemeters op net geen 5 kilometer. Al snel werd duidelijk dat België zich ging laten zien. Wat een prestaties van iedereen!

Terug in ons huisje volgde de briefing. Aron had werkelijk alles tot in de puntjes geregeld. Iedereen moest perfect voorbereid aan de start verschijnen én perfect geholpen worden tijdens de wedstrijd. Hoeveel gels, softflasks, ijs en water we nodig hadden: alles werd besproken. Een betere voorbereiding konden we ons niet wensen.

Nog even een kort losloopje en dan het bed in. Het zou een korte nacht worden...

2u50: de wekker.

Laatste gear check door Aron, zodat we zeker niets vergeten, en richting start.

Om 5u00 was het zover.

5… 4… 3… 2… 1… START!

63 kilometer en meer dan 4000 hoogtemeters lagen voor ons. Een lange dag van genieten, afzien en alles geven.

En afzien was het zeker. 😅

Mijn maag volledig overhoop en krampen in zowat elke spier van mijn onderbenen. Maar opgeven? Geen optie. Gewoon blijven gaan. Dit lopen we er wel uit.

Dankzij de perfecte voorbereiding van Aron en de geweldige support en bevoorrading van het hele team werd het uiteindelijk een succes.

Na iets meer dan 8u24 loop ik over de finish. 27ste plaats op een WK.

Een moment dat ik nooit zal vergeten.

Aan de finish stonden mijn Zus, papa en Linda met een stralende glimlach. Ik moest toch even een traantje wegpinken.

Dit had ik vooraf nooit durven dromen.

En ook de andere ultrarunners van ons team leverden stuk voor stuk TOPprestaties. Wat een ploeg!

Maar het weekend was nog niet voorbij...

Op zondag was het tijd voor de Skyrace. De andere vier toppers kwamen nu aan de beurt. En voor ons stond opnieuw een belangrijke taak te wachten: zorgen dat de bevoorrading minstens even goed verliep als de dag voordien voor ons.

En zo geschiedde.

Opnieuw schitterende prestaties van het hele team, een geweldige sfeer en vooral heel veel respect voor elkaar.

Een weekend om nooit te vergeten.

Met als kers op de taart: een prachtige 3de plaats voor Joke in het combined klassement VK + SKY.

Trots op dit team. Wat een ervaring. Wat een weekend.

Zo ongelooflijk dankbaar dat ik hier deel van mocht uitmaken, tussen stuk voor stuk prachtige mensen!

Je n'ai pas de mots encore pour décrire l'intensité de ce que j'ai vécu! J'avais quelques appréhensions car évidemment, la seule francophone parmis un groupe qui se connaît (presque) déjà tous ! Mais cette team BE aura été incroyable de soutien et de motivation, je me suis sentie tirée vers le haut par la gentillesse et les attentions envers chacun de nous 🫶🇧🇪 La vie autour de cet objectif aura été tellement facilité par l'organisation de la kbf et en particulier Debbie en amont et le dévouement de Aron sur place ! Vraiment MERCIS X1000 !

Les performances ont naturellement suivies dans ces conditions digne de professionnels ⚡️ Flat country mais les autres plays peuvent trembler avec des résultats dont nous pouvons être tous fiers sur le KV, l’ultra et le Sky !

Vous m'avez permis de réaliser un rêve d’ado 🥹 Je n'ai plus à regarder les vidéos insta de championnat en me disant que ce serait un rêve d'y être un jour, non... j'y étais, avec la Team Belgium, à La Gomera 2026 😱 Rien que cette sélection me fait sentir incroyablement chanceuse 🍀🇧🇪

La course ne m’a laissé aucun répit : malgré une forme d'enfer et des supers sensations, une descente sur la route aura tordu mon estomac dès le 18e km. Les vomissements toute la dernière côte me font perdre 5 places mais je n'abandonnerai pas ! La chaleur est déjà bien là, accompagnée de la technicité du terrain et je dois faire confiance en ma préparation pour cet objectif. Mon corps résistera jusqu'au sprint final !! I AM A WORLD SKYRUNNER 🥹😱🇧🇪 21ème place féminine !

Waw, je suis si reconnaissante pour tout cet accompagnement, le soutien de tous ❤️🫶 Merci !

It was a great privilege to be a part of such a fabulous team with Aron as our coach, who worked so hard to give us all the best possible chances.

For my part it wasn't the result I had hoped or trained for. Unfortunately certain circumstances around this time, including illness and stress hampered my performance and final result. However it was an absolute privilege to be on the Belgian team with such great humans and athletes 💖🇧🇪💖

Wat een eer om België te mogen vertegenwoordigen in een sport die ik zo graag doe. En wat snel werd ik in april met beide voeten op de grond gezet, met een jones fractuur in mijn linkervoet na een stomme struikelval, wat een lang en traag revalidatieproces beloofde.

Het doel van het WK werd mijn grootste houvast tijdens de zware maanden die volgden. Geen gewicht op de voet gedurende 10 weken betekende veel spierverlies, weinig mobiliteit en ontsteking bij elke nieuwe belasting. Maar Aron bleef bij de pinken met wijselijk inzicht in de verschillende en vaak tegenstrijdige visies van dokters en kinesisten. We probeerden vanalles: zwemmen al vastgebonden aan een koord, heat training met een aircast op de rollen, kracht op het andere been en andere acrobatie.

Zo kwam 19 september plots heel dichtbij. Op het BK maakten we de sprong van 5km naar 20km, een risico dat wonderwel goed uitdraaide. Met drie lange loopjes van ongeveer 20km op zak zouden we nu overstappen naar 64km. Met vers gekweekte fietsbenen weliswaar en ettelijke uren zweet lozen op de stairmaster en andere creativiteit in de fitness. Ik was nerveus maar geloofde erin, ondanks startnummer 13...

'Je loopt sevens je eigen race, vergeet alles en iedereen rondom je, wat zij doen maakt niets uit.' zei Aron nog vlak voor de start. Dat gaf me net op het goede moment weer de juiste kijk op wat voor mij lag: een prachtige tocht door een magnifiek landschap, met toevallig andere lopers rondom.

Niet de standaard instelling voor een wereldkampioenschap, maar voor mij zou de finish de overwinning zijn. We gaan gewoon een ijsje eten aan het strand in San Sebastian, met een kleine omweg, zeiden Tahnee en ik tegen elkaar aan de start. 5, 4, 3, 2, 1 ...

De eerste test kwam al snel, ik wil de eerste klim inzetten maar mijn stok gaat niet open, het bolletje zit vast. Stilstaan, trekken, duwen, niets hielp. Het eerste crisisberaad met mezelf, Aron sturen want die zou ik als eerste terugzien, weer stilstaan. Even later.. 'een voicenote is wrsch beter om het uit te leggen', weer een stop.

Het meisje achter mij had geen sterk licht en wilde duidelijk in mijn lichtstraal lopen, het hielp allemaal niet om mijn eigen ritme te zoeken in de race. Maar oke, Gandalf doet het ook zo, bedacht ik en met één stok en magisch herwonnen strijdlust prikte ik mijn weg naar boven. Het serene van de zwarte nacht werkte kalmerend, het gehijg van lopers rondom werd mijn ijkpunt. Ik was rustig en geconcentreerd op de parcoursverkenning.van Aron. Hier zouden de eersten zich opblazen, straks kan je 7km vlot lopen, dan een afdaling met onhandige bochten en heel veel stenen, "maar laat daar je emoties vooral niet de bovenhand nemen." Met de echo van mijn persoonlijke Aron Gruyaert baande ik mij een weg door bamboe en bramen, in een slinger van lichtpuntjes op de flank van een onzichtbare reus. En zo gleed het donker stilaan weg. De zonsopgang bovenop de ridge ontnam me wel even de adem. Deze kant van het eiland is groen en dramatisch, met diepe baaien en scherpe toppen. Ik doe dit echt, flitste het door mijn hoofd, en een reeks aan flashbacks van de afgelopen maanden op de sukkel vulden mijn hoofd. Te vroeg voor emoties besliste ik, en zette snel een andere film op.

Soft flasks wisselen, gelletjes aannemen, pet op, hoofdlamp wegsteken, ... de eerste pitstop liep gesmeerd, behalve die stok dan, die bleef dicht en liet ik achter. Zonder verpinken gooide Aron zich op de grond om de sporttape die langs alle kanten van mijn enkels bengelde af te bijten. Kletsnat van het vochtige klimaat en nu al liters zweet lieten zij het hangen, maar ik niet. "We gaan dit doen." zei Aron en met die simpele woorden groeide mijn vertrouwen. Ik had geen pijn in mijn voet, dus Gandalf kon vastberaden vertrekken aan de langste klim.

Hermigua, het dorp van ons huisje zou het volgende hoogtepunt zijn. Daar wachtte de rest van het team en dat vooruitzicht gaf vleugels. Waar ik het in het donker nog moeilijk vond om voldoende te drinken kon ik nu als een slokop doortrekken. Het werd een drink en slurpfestijn, beginnende krampen bleven louter op de loer liggen, de voedingsstrategie was minitieus doorgesproken en ook plan b en c lagen klaar. Ik vond wat mannen om haasje over mee te spelen tot bij de bemoedigende gezichten van Maarten, Joke en Camille op km 38. In de thuishaven van ons huisje, Hermigua, onthaalden ze mij met zoveel warmte en gelukkig ook een sloot ijs. Wat een service! Een knuffel, snoepjes, koude douche, nieuwe flasks, hulp bij de bibmiserie want ook die was helemaal verslensd van het afgedropen zweet. En eindelijk, twee stokken!

De klim nadien hakte erin als een bijl. Misschien was het een adrenaline crash na het zien van ons team? Hoeveel ik ook dronk, mijn mond bleef droog en de benen werden meer en meer vermoeid. Als laatste wagon haakte ik aan in een suffertreintje met enkele mannen, slepend over steile trappen recht omhoog door een jungle. En maar drinken.

Eindelijk terug beloopbare stukken, stokken weg en gaan! Vertrouw erop dat je voeten weten wat ze moeten doen, hoor ik Aron nog zeggen. Deze afstand gaat intussen mijn petje te boven dus gewoon deze madness doorzetten is het enige plan dat telt.

En dan, de eerstvolgende klim betekent ook het einde van de reservestokken. Ik slaak een paar oerkreten van frustratie, trek en duw, maar de stok blijft weinig onder de indruk en dus ook potdicht.

Het feest is duidelijk al even losgebarsten op het checkpoint van 50km, vlak voor de laatste klim naar de bakoven van San Sebastian. Tussen een smeulende bbq en een tapwagen met alcoholvrij bier wacht Aron met de laatste energie shots. Deze keer caffeine op het menu voor de laatste push. Je kan niet anders dan vrolijk de berg op tjoolen na een doop met ijswater van de plaatselijke jezus. Ondertussen zijn sommigen van de organisatie bekende gezichten geworden en wat doet ook hun gejuich deugd!

De opgelopen schade wordt nu stilaan duidelijk, in de volgende klim haal ik het een na het andere lijk in. Zwaar gedehydrateerde lopers zwalpen omhoog, en eerlijk gezegd maakt het mij vooral trots over onze eigen aanpak met het team, dit hebben wij samen vermeden.

Tot ik bovenaan zelf de cruciale fout maak om geen water bij te nemen, want hoe ver kan het nu nog zijn? Helaas... de laatste tien kilometer gaan tergend traag. Snelheid maken lukt niet in dit terrein en mijn horloge is intussen uitgevallen, dus ik moet hard opletten om de signalisatie niet te verliezen in deze woestijn. Ik zie de zee en denk aan ons ijsje, maar mijn vastberadenheid droogt op met het laatste slokje water. Afzien en vertragen, maar doorzetten want mogelijks is er nog een waterpost? Op hoeveel kilometer zit ik? ik heb geen idee..

Dan toch, een laatste post is mijn redding, nog twee kilometer zeggen ze daar. Ik draai drie pirouettes in een tuinslang en ga, want wat mijn positie nu ook is, ik wil hem niet kwijt.

La Gomera is het eiland van de oneven trappen en die mogen dan ook niet ontbreken in de laatste afdaling naar de finish. Dit is een droom die uitkomt, en ik zit er middenin. Op de laatste hoek zie ik bekende Belgische gezichten, het is zover. Stoepstenen gaan over in een rode loper, ik laat een golf van ontlading verder stromen naar de zee. We hebben dit echt gedaan!

Een moment dat me altijd opnieuw kippenvel zal bezorgen. Niels en Tahnee terugzien die hetzelfde parcours aflegden, Aron platknijpen, het ankerpunt in alle woelige waters, ons team dat zo op elkaar inspeelde en het elkaar gunde, ik ben jullie zo ontzettend dankbaar. Het was een eer om voor jullie te mogen crewen en fantastisch om elkaar zo te zien presteren. KBF met Debbie op kop, duizendmaal dank voor deze kans en de fantastische ondersteuning. En ook de race organisatie was top, wat gezellige Spaanse chaos af en toe maar altijd met warmte met zoveel vrijwilligers, medische staff, de landenparade, ...

En het ijsje, o dat ijsje, smaakte alleen naar meer!

Het WK zit er op, maar de prachtige momenten spelen nog veel in mijn gedachten. Ik kijk naar de foto's met een traantje van geluk, en dankbaar. Zoals Camille zei een kinder droom is waar geworden. Iets waar ik jaren van droomde, maar niet dacht dat het werkelijkheid zou worden.

Eerst de VK, ik had geen verwachtingen voor mezelf. Het is een disipline dat ik nog maar twee keer had gedaan, maar was ongeloofelijk verrast met 5de plaats. Het team die aan het supporteren waren en Jeroen die de laatste meters mij de moed insprak betekende enorm veel.

De volgende dag de Ultra lopers helpen en volgen was zo tof. Hun prestaties en finish zien werd ik zelf ontroerend van.

Dan zondag, de grote dag. Na de VK had ik echt zin in de sky race. Ik wist dat ik mijn eigen tempo moest lopen en niet te snel moest starten.

De eerste 15km voelde ik me super goed. Ik liep 4de plaats en had het gevoel dat ik dit kon aanhouden. Maar bij de lange snelle weg afdaling begonnen de krampen in mijn benen. Ik probeerde na de goeie bevoorrading veel te drinken, maar ik kon niet meer pushen.

Ik hoopte door trager te gaan dat ik het nog zou kunnen uitlopen.

Dat lukte goed, maar dan viel ik. Mijn benen verkrampten helemaal en het bloed stroomde, maar na effen zitten goed ademen en proberen te wandelen lukte het. De laatste km's waren afzien en hopen dat ik kon eindigen. Opgeven kwam in mijn gedachten, maar mijn mind was sterker.

De knuffel, de mooie woorden aan de finish, waren kostbaar. Op het podium mogen met de Belgische vlag, was voor mij wel de kers op de taart. Ik kan het zelf nog niet helemaal beseffen. Dit was meer waar ik ooit van kon dromen.

Skyrunning is een team sport en ik mogt deel maken van het beste team 🇧🇪!!

Ik heb geen woorden om mijn dankbaarheid naar iedereen uit te spreken. Enorm bedankt team en kbf.

Het was een mooie ervaring om dit te mogen doen. Het was een goed gemotiveerd team samen en we hebben elkaar goed geholpen. De organisatie met de coach was super om alles zo goed geregeld te hebben. Ook de support onderweg door elkaar was echt goed georganiseerd en dat heeft ons echt goed geholpen. We zijn daar als team sterk van geworden. Groepsdynamiek was super en iedereen was ondersteunend voor elkaar.

Ik had na de verticale wedstrijd een blessure in de kuit en kreeg meteen veel support van de groep. De coach heeft mijn goed hersteld met ijs en massage. Zonder deze tussenkomst had ik waarschijnlijk niet kunnen starten.

Tijdens de race waren de bevoorradingen van de coach en runners echt nodig. Alles is hierdoor zo vlotjes verlopen dat de volledige groep hierdoor goed heeft gelopen. De sfeer in de groep met een WK stress was uiterst relaxed en motiverend. Na de wedstrijden was iedereen heel positief van alle resultaten. Voor mij was het een topweekend en de groep heeft mij mentaal kunnen opkrikken en zo heb ik mijn slechte benen na de start kunnen ombuigen tot een goede inhaalrace met een goede eindtijd.